نوهئے توپّان
7
هُدایا گۆن نوها گوَشت:
”تئو گۆن وتی لۆگئے سجّهێن مردمان بۆجیگئے تها برئو، چێا که منَ گِندان که اے نسلا پهرێزکار تئو ائے.
2 چه سجّهێن هِلارێن هئیوانان هپت جُتک گۆن وت بر گۆن، نَرێن و آییئے مادگێنا، چه سجّهێن هَرامێن جانوَران یکّ یکّ جُتکے، نرێن و آییئے مادگێنا،
3 و چه آسمانی مُرگان هَپت جُتک، نرێن و مادگێن، که سرجمێن زمینئے سرا آیانی نَسلا زندگ بدارئے.
4 هپت رۆچا رند، اَنچێن هئورے گوارێنان که تان چِلّ رۆچ و چِلّ شپا گواریت و من وتی جۆڑ کرتگێن سجّهێن سَهداران چه زمینا گار و گُمسارَ کنان.“
5 هرچے که هُداوندا گوَشتگاَت، نوها هما پئیما کرت.
6 اے وهدا که زمینئے سرا هار آتک، نوهئے اُمر شَش سد سال اَت.
7 نوه و آییئے جَن و چُکّ و نِشار بۆجیگا پُترتنت که چه هار و توپّانا بِرکّنت.
8 چه هِلاری و هَرامێن هئیوان و مُرگ و سجّهێن لاپکَشّێن جانوَران،
9 جُتک جُتکا، نرێنے و مادگێنے، نوهئے کِرّا آتک و بۆجیگا پُتِرت، هما پئیما که هُدایا نوه هُکم داتگاَت.
10 هپت رۆچا رند زمینئے سرا هار و توپّانے آتک.
11 نوهئے اُمرئے شَش سدُمی سالئے دومی ماهئے هَبدهُمی رۆچا، جُهلانکیانی سجّهێن چَمّگ بُتکنت و آسمانئے دریگ پَچ بوتنت.
12 چِلّ رۆچ و چِلّ شپا زمینئے سرا هئوران گوَرت.
13 همے رۆچئے جندا نوه و آییئے چُکّ سام و هام و یاپِت و نوهئے جَن و سئیێن نِشار بۆجیگا پُترتنت.
14 آیانی همراهیا هر پئیمێن سَهدار وتی تَهرئے هسابا گۆن اَت؛
هر پئیمێن دَلوَت وتی تَهرئے هسابا، هر پئیمێن لاپکَشّێن جانوَر وتی تَهرئے هسابا و هر پئیمێن مُرگ وتی تَهرئے هسابا، هر پئیمێن بانزُلیێن سَهدار.
15 هر سَهدار که زِندئے ساهی مان اَت، جُتکے جُتکے نوهئے کِرّا آتک و بۆجیگا پُترت.
16 هما پئیما که هُدایا نوه هُکم داتگاَت، هر سَهدارئے نَر و مادگ بۆجیگا پُترتنت.
نون هُداوندا دروازگ بَست.
17 تان چِلّ رۆچا زمین هارا مَلِّت و آپ گێش بئیان بوت و بۆجیگی چه زمینا بُرز چِست کرت.
18 زمینئے سرا آپ انچۆ که بُرزتر بئیان بوت، بۆجیگ هم آپئے سربُرا تْرَپّل* بوت.
19 آپ زمینئے سربُرا سکّ چِست بوت و سجّهێن آسمانئے چێرئے درُستیگێن بُرزێن کۆه زێراپ بوتنت.
20 آپ بُرزتر رئوان بوت و کۆهی چێر و اَندێم کرتنت.
آپ چه کۆهانی ٹُلّان* کِساس چار گْواز * بُرزتر شت.
21 زمینئے سرئے سجّهێن سَهدار بێران بوتنت؛
مُرگ و دَلوَت و وَکشیێن هئیوان و هما سجّهێن سهدار که زمینئے سرا رُمب و رمگَ کننت و سجّهێن انسان هم.
22 هما سجّهێن سُرِنده که هُشکێن زمینا اَتنت، هما که زِندئے ساهِش مان اَت، بێران بوتنت.
23 هُدایا زمینئے سرئے سجّهێن سَهدار گار و گُمسار کرتنت.
انسان و جانوَر و لاپکَشّ و آسمانئے مُرگ، سجّهێن چه زمینا گار بوتنت.
اێوکا نوه و هما که گۆن آییا بۆجیگا گۆن اَتنت، پَشت کپتنت.
24 تان یکّ سد و پنجاه رۆچا زمین آپا مان پۆشتگاَت.